~ G i f t Z y ~

ประสบการณ์

เมื่อเราทำอะไรผิดพลาด
นั่นคือประสบการณ์ที่เราต้องเรียนรู้
และทำทุกวิถีทางที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้นได้อีก
...
เราหยุดการมาเยือนของพายุไม่ได้
แต่มีอีกหลายวิธีที่หลบพายุได้

เหตุผล

เหตุผลเดียวที่จะทำให้คนหมดลมหายใจได้
คือไม่อยากหายใจแล้ว
เหตุผลเดียวที่จะทำให้คนมีความทุกข์ได้
คือไม่อยากมีความสุขแล้ว

ความพยายาม

เราคงไม่สามารถลืมคนคนหนึ่งได้
หากเราพยายามที่จะลืม
แต่เราจะลืมเขาได้ก็ต่อเมื่อ
หัวใจได้ให้อภัยแล้ว

อยากเข้มแข็ง

เสียงร้องไห้
อาจฟังดูไม่สดใสเท่ากับเสียงหัวเราะ
แต่เมื่อใดที่อยากเข้มแข็ง
ร้องไห้เถอะ

คุ้นเคย

เราจะคุ้นเคยกับความมืด
เมื่อเราลองหลับตา และอยู่กับมันนานๆ
เราจะคุ้นเคยกับความรัก
เมื่อเราหลับตาและทะเลาะกับมัน... ด้วยเหตุผล

บังคับตัวเอง

เราจะทำอะไรไม่ถูกต้อง
ไม่เป็นธรรมชาติ
และไม่เป็นตัวของตัวเอง
เมื่อเราพยายามจะทำสิ่งนั้น... ให้ถูกใจคนอื่น

สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ

เขาอาจไม่ได้ผิดคำสัญญา
เพียงแต่ไม่สามารถทำตามที่พูดได้
เขาอาจไม่ต้องการทำผิดพลาด
เพียงแต่รู้เท่าไม่ถึงการณ์
เขาอาจไม่ตั้งใจทำให้เธอเสียน้ำตา
เพียงแต่หลงผิดไปชั่วครู่
เขาอาจรักเธอมาก
เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้บอกเธอ

ความรัก กับ ความแค้น

สองสิ่งนี้ มันไม่เคยอยู่รวมกัน มันไม่เคยเข้ากันได้

คล้าย... น้ำกับน้ำมัน

เมื่อนำมาเทรวมกัน..ก็ไม่มีทางกลืนกินเป็นเนื้อเดียว

แต่... มันกลับเป็นของคู่กัน

เมื่อความรักจากไปอย่างไม่ดีนัก

ครั้งหนึ่ง "เคยรัก" รักที่เขาเป็นเขาในแบบที่เราอยากให้เป็น

ครั้งนี้"แค้น"เพราะเกลียดที่เขากลับมาเป็นตัวของตัวเอง แสดงตัวตนที่แท้จริงออก
มา

อย่างที่เขาว่ากันว่า"ทั้งรักทั้งแค้น"นั่นเอง

คิดถึงสิ่งที่เขาเคยเป็น...นั่นรัก

คิดถึงสิ่งที่เป็นอยู่...ก็เกลียด

สลับไปสลับมาจนเป็นความสับสน

แต่... ความรักที่มี.. มันก็คงอยู่ที่เดิมของมัน

อยู่ในแก้วน้ำใสอย่างสงบนิ่ง

แล้วความแค้นที่เกิดจากความเกลียดก็ถูกเทเติมเต็ม

จนทับถมความรักที่มีอยู่...

อย่าหนีปัญหา...
ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะหนักหนาสาหัสเพียงใหน
เพราะถึงแม้ว่าจะหนีไปไกลสักเท่าไหร่...
ปัญหาก็เหมือนเงื่อนปมที่รอคอยให้กลับไปคลี่คลาย...
ปัญหาไม่ใช่วัชพืช ที่ย่อยสลายไปกับผืนดินเมื่อถึงเวลา...
แต่เปรียบดังก้อนหิน วางอยู่อย่างนั้น...ตั้งอยู่อย่างนั้น...
รอคอยให้เรารวบรวมความกล้า ยกก้อนหินนั้นขึ้นมา...แล้วผลักออกไปจากเส้นทางชีวิต...