เพราะฉันก็รู่ว่าเธอเหนื่อยล้า
และฉันก็รู้ว่าเธอเหนื่อยใจ
กับสิ่งที่ได้ทำ...

ให้กับคนที่รัก
เพราะฉันก็รู้ว่าเธอทุ่มเท
และฉันก็รู้ว่าเธอตั้งใจ
อย่างไม่ย่อท้อ

ถ้าสิ่งที่เธอต้องการจะทำ
คือแม่น้ำที่หวังจะข้ามไป
ฝั่งมันไกล...
จนมองไม่เห็น

ทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอไขว่ขว้า
จนบางเวลาน้ำตาเธอไหล
เก็บและซ่อนไว้
แอบไม่ให้ใครเห็น
เธอพยายาม
ทุ่มเทหมดหัวใจ
เธอไม่ต้องการ ให้ใครผิดหวัง
อย่างที่ผ่านมา

ถ้าสิ่งที่เธอต้องการจะไป
คือแม่น้ำที่แสนจะกว้างใหญ่
ฝั่งมันไกล จนมองไม่เห็น

อยากให้เธอหัน และย้อนกลับมา
กลับมาหาฉันตรงที่เก่า
ฉันยังเฝ้ารอคอย ทุกวันเวลา

อยากให้เธอรู้ ว่าฉันห่วงใย
ไม่อยากเห็น เธอมีน้ำตา

(วันนี้แล้วที่เธอกลับมา)

ฉันอยากจะพูดอะไรตั้งมากมาย
เธอรู้ไหม ฉันอยากจะพูดให้เธอได้ฟัง
ฉันอยากจะพูดอะไรที่เก็บไว้ เก็บในใจ
ฉันอยากจะพูดให้เธอเข้าใจ เข้าใจกันสักครั้ง

เหมือนเธอจะเห็นเวลาที่สบตา
เธอคงเห็น เหมือนเธอจะเห็นเงาเธอข้างใน
เหมือนเธอจะรู้ เวลาฉันหลบตา
เธอคงรู้ เหมือนเธอจะรู้ในความรู้สึกของใจ

ฉันได้แต่เงียบงัน เจอะกันได้แต่เฉย
ไม่กล้าเลยไม่กล้าเลย ไม่เคยกล้าพูดไป

อึดอัดใจ รู้ไหมเธอ
ต้องเก็บต้องกลืนทุกทุกคำ
บางอย่างต้องฝืนต้องทำ
มันช่างตรงข้ามความในใจ

ในอดีต และปัจจุบัน ฉันอาจทำอะไรไม่ดี

แต่ตั้งแต่นี้ไป ในอนาคต

ฉันจะเริ่มต้นใหม่

ทำสิ่งใหม่ให้ดีกว่าเก่า

ขอโทษจิงๆๆ

...ลอก เค้า มา...

มีคนเคยบอกว่า...

ชีวิตคือการเดินทาง

ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด

แต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทาง

ที่เราเลือกที่จะเดิน

และเลือกที่จะเป็น

โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง

คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด

อยากให้หนทางของเรานั้น

สวยงามไปในแบบที่เราคิด

บางวัน...

เราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว

เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น

บางวัน...

ใจดวงเดิมของเรามันก็กลับฝ่อ

เราแทบจะหยุดนิ่งหมดแรง

ไม่เข้าใจหลายๆสิ่ง

ที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้

บางวัน...

เราจึงขอเดินให้ช้าลงซักนิด

เพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวน

หรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง

จนบางทีก็มารู้ตัวว่า

เราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ

หรือสงสัยว่า

ตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือเปล่า

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า

เราจะไม่เจอกับทางออก

เพราะอย่างน้อย

เราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป

หรืออาจจะกำลังไป

ในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้

หากชีวิตคือการเดินทางจริงๆ

เมื่อมีเริ่มต้น

ก็ต้องมีจุดหมายปลายทาง

และมีทางออกให้ทุกเส้นทางเสมอ

ให้เวลากับหนทาง

แล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ

และแม้บางครั้ง

หนทางจะพาเราย้อนกลับมา

เจอเรื่องเดิมๆอย่างหนีไม่พ้น

เราอาจจะต้องหัวเราะ

และร้องไห้ไปอีกซักกี่ครั้ง

ก็ไม่เป็นไรหรอก

เพราะทุกขณะที่ผ่านไป

เรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา

และจงทำความรู้จัก

กับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้นด้วย

ให้ตัวเองได้ลองทำ

แล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

หลายคนเชื่อว่า

วิธีที่ดีของการจะลืมคนรักเก่าได้

ก็ต้องมีคนรักใหม่เท่านั้น

เพราะถ้าเรามีคนรักใหม่

ความสนใจของเราจะหันไปทุ่มเทกับคนใหม่

คนทำให้เราบรรเทาความเจ็บปวดในช่วงเวลาเหล่านี้ไปได้

การที่เราหาคนหนึ่งมาแทนที่คนหนึ่ง

ก็เหมือนเวลาเราต้องการดินสอ

แต่ควานไปเจอปากกา

แน่นอนว่าเขียนได้เหมือนกัน

แต่คุณสมบัติบางอย่างต่างกัน

และบางครั้งปากกาก็ไม่อาจแทนที่ดินสอได้

การเอาใครคนหนึ่งมาแทนที่ใครคนหนึ่ง

มันอาจจบลงไม่ดีนัก

เพราะว่าเราอาจตัดสินใจโดยลืมใช้สติ

แต่พอเวลาผ่านไป

บางทีเราอาจพบว่า

เค้ากับเราอาจไม่เหมาะสมกันยิ่งกว่ารักที่ผ่านมา

หรือ อาจเป็นเพราะ เราเองที่ไม่ได้รักเค้าเลย

ลืมตาเพื่อจะพบว่าไม่มีเธอ
อยู่บนโลกใบที่เคยเจอ
กับความรักที่มันสวยงาม

มันเกิดอะไรในใจระหว่างเรา
แต่ละวันดูเธอไม่เหมือนเดิม
ไม่เหมือนคนเดิมที่ฉันเชื่อใจเสมอ
ไม่อยากจะคอยระแวงไม่ไว้ใจ
ไม่อยากจะกลายมาคอยต้องถามเธอ
ไม่ใช่เป็นคนงี่เง่าอะไรแบบนั้นไม่ใช่เลย

* บางครั้งเธอเหมือนยังคิดถึงใคร
และในทุกครั้ง
ก็ดูเหมือนเธอไม่ได้ฟังว่าฉันนั้นพูดอะไร

ไม่บอกก็รู้ว่าเธอนะเปลี่ยนไป
เธอคิดถึงใครกันบ้าง
วันนี้อะไรก็ไม่แน่สักอย่าง
แล้วฉันจะทำอย่างไร
ก็ได้แต่รับทั้งใจให้กับเธอ
ไอ้ฉันจะทำไงได้
วันไหนจะโดนเธอทิ้งเมื่อไหร่
จะหนีจะไปกับใครก็แล้วแต่เธอ

ไม่เคยจะตามไปเจอยังต้องเจอ
เจอะว่าเธอยังคุยยังคบใคร
ไม่รู้ทำไมว่าฉันต้องเจอเสมอ
พยายามทำใจอยู่เรื่อยมา
ว่าแต่ละคนเป็นเพียงแค่เพื่อนเธอ
ทั้ง ๆ ที่ดูไปแล้วมันเกินกว่านั้นมาก ๆ เลย

(* . ** )
( ** )
เธออยากจะหนีจะไปกับใครก็แล้วแต่เธอ

มันผิดที่ฉันเองที่เฝ้ารัก  จนทำให้เธอนั้นมองข้ามไป

มันผิดที่ฉันเองที่ง่ายนัก  ของตายก็มีความหมายแค่นั้น

แค่อยากรู้ว่าฉันเปงใคร  อยู่ตรงไหนของหัวใจเธอ

...รักเท่าไหร่ก็ยังไม่พอ...

ดอกไม้จะสวย เฉพาะในมือคนที่ชื่นชม

ความรักก็เหมือนกัน

มีความหมาย เฉพาะในใจคนที่ผูกพัน

ต้องการกันอยู่เรื่อยไป

( เมื่อไหร่หนอที่เธอจะกลับมา )

มันคงเป็นไปไม่ได้

ที่ทุกคนในโลกนี้จะมีแต่รอยยิ้ม

ไม่มีใครอยากเปงฝ่ายร้องไห้

...รวมทั้งตัวเราด้วย...

พอเดินผ่านกาลเวลา...

เมื่อเราห่างจุดเริ่มต้มมาไกลแล้ว

ความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นก็คือ

คนที่เคยรักมากกว่า  กลับกลายเป็นรักน้อยลง

" คนหนึ่งเริ่มรักจากร้อย

แล้วลดลง

ส่วนอีกคนเริ่มรักจากศูนย์

แล้วเพิ่มขึ้น

และคนที่รักจากศูนย์

จะต้องเป็นฝ่ายเจ็บเสมอ "

(วันนี้แล้วที่เธอจะไม่อยู่ ที่เราจะต้องจากกัน แล้วทำไมเรายังต้องทะเลาะกันจนถึงวินาทีสุดท้าย)